Friday, March 29, 2013

ചിരസ്മരണ -തേജസ്വിനിയുടെ കഥ,കയ്യൂരിന്റേയും ...

ഇനി രണ്ടു മിനിട്ട്.
തുറുങ്കിനകത്തുനിന്ന് ജനകീയ പ്രവർത്തകരുടെ പാട്ട് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേട്ടു തുടങ്ങി.

കലക്ടർ മുഖത്ത് ശുണ്ഠി വരുത്തി.സൂപ്രണ്ട് വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
താഴെ ഇരുൾ നിറഞ്ഞ കുഴി.അതിനു കൃത്യമായി നാല് പലകകൾ..മേലെ തൂങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുരുക്കുകൾ

“മുഖത്തിനു മറയിടൂ !“
“വേണ്ടാ ഞങ്ങൾക്ക് മറ ആവശ്യമില്ല”
കുരുക്കുകൾ കണ്ഠാഭരണങ്ങളായി.
“ഇങ്ക്വിലാബ്-“
ചിരുകണ്ടൻ അത്യുച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു.
“സിന്ദാബാദ് !“അപ്പു,കുഞ്ഞമ്പു,അബുബക്കർ മൂന്നുപേരും ഒപ്പം വിളിച്ചു.
‘സാമ്രാജ്യത്വം-‘
‘നശിക്കട്ടെ!‘
‘വിപ്ലവം’
‘ജയിക്കട്ടെ!‘
സൂപ്രണ്ട് അടയാളം കാണിച്ചു.കുരുക്കുകൾ കഴുത്തു ഞെരിച്ചു.പുറപ്പെടാനൊരുങ്ങിയ സ്വരം തടയപ്പെട്ടു.പലകകൾ അരക്ഷണം കൊണ്ട് നീങ്ങി.നാലു ശരീരങ്ങളും കുഴിയിൽ തൂങ്ങി.കുരുക്കു കൂടുതൽ കൂടുതൽ മുറുകി.



1943 മാർച്ച് 29..ഇന്നേക്ക് 70 വർഷം മുൻപ് കണ്ണൂർ സെൻ‌ട്രൽ ജയിൽ വച്ച്  കയ്യൂർ സഖാക്കളെ തൂക്കിലേറ്റുന്ന രംഗം പ്രശസ്ത കന്നഡ സാഹിത്യകാരൻ ‘നിരഞ്ജന’യുടെ ‘ചിരസ്മരണ’യിൽ വിവരിക്കുന്നത് ഇപ്രകാരമാണ്.

കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായി രാഷ്ട്രീയപരമായ കാരണങ്ങളാല്‍ നാല് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് കര്‍ഷക സംഘം പ്രവര്‍ത്തകര്‍ തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടു.അവരോടൊപ്പം തൂക്കിക്കൊലക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടവനെങ്കിലും മൈനറായിപ്പോയി എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താല്‍ രക്ഷപെട്ട് കൊലക്കയര്‍ മാറി ജീവപര്യന്തം ശിക്ഷയേറ്റു വാങ്ങി അതേ ജയിലില്‍ കിടന്നിരുന്ന ചൂരിക്കാടന്‍ കൃഷ്ണന്‍ നായര്‍ ഇങ്ങനെയാണു പറഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നത്.

“1943 മാര്‍ച്ച 29 നു പുലര്‍ച്ചെ അഞ്ചിന് കണ്ണൂര്‍ സെന്‍‌ട്രല്‍ ജയിലിലെ മൂന്നാം ബ്ലോക്കിലിരുന്ന് എന്റെ സഖാക്കളുടെ കണ്ഠത്തില്‍ നിന്നുയര്‍ന്ന വിപ്ലവകരമായ അവസാനത്തെ മുദ്രാവാക്യം ഞാന്‍ കേട്ടു.അടക്കാനാവാത്ത വികാരാവേശത്തോടെ അവ എന്റെ മനസ്സില്‍ മുഴങ്ങുകയാണ്”

കണ്ണൂരില്‍ നിന്നു വളരെ ദൂരെ ചെറുവത്തൂരിനും നീലേശ്വരത്തിനും അടുത്തുള്ള കയ്യൂര്‍ എന്ന ഉള്‍നാടന്‍ കാര്‍ഷിക ഗ്രാമത്തിലെ ദരിദ്രരായ നാലു കര്‍ഷകയുവാക്കളാണു അന്ന് തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടത്...

മഠത്തില്‍ അപ്പു
കോയിത്താറ്റില്‍ ചിരുകണ്ടന്‍
പൊടോര കുഞ്ഞമ്പു നായര്‍
പള്ളിക്കാല്‍ അബൂബക്കര്‍

എന്നിവരായിരുന്നു സാമ്രാജ്യത്വഭീകരതയുടെ ഇരകളായിത്തീര്‍ന്നത്.ഇവര്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന കയ്യൂരിന്റെ കഥ ആധുനിക കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഉജ്ജ്വലമായ ഒരു അദ്ധ്യായമാണ്.ദരിദ്രരും നിരക്ഷരരുമായ ഒരു ഗ്രാമീണ ജനത ഒന്നടങ്കം ജന്മിത്വ-നാടുവാഴി വ്യവസ്ഥക്കും അതുവഴി ബ്രിട്ടീഷ് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെയും പൊരുതിനിന്നതിന്റെ ചരിത്രമാണത്.ഇന്നത്തെ കേരള സമൂഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടിയില്‍ കയ്യൂര്‍ ചെലുത്തിയ സ്വാധീനത്തിനു തുല്യമായി മറ്റൊന്നില്ല.ജന്മിത്വത്തിന്റെ കൊടിയ ചൂഷണത്തിനെതിരെ, അവരുടെ മര്‍ദ്ദനങ്ങളേയും പീഡനങ്ങളെയും ഏറ്റുവാങ്ങി പോരാട്ടം നയിച്ച ഒരു ജനത വസിച്ച കയ്യൂര്‍ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരോ മണല്‍ തരികളിലും വിപ്ലവം തുടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.

കയ്യൂരിന്റെ ചരിത്രം പറയുന്ന കൃതികളും ലേഖനങ്ങളും ചരിത്രഗ്രന്ഥങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും കയ്യൂരിന്റെ ചരിത്രത്തെ ആസ്പദമാക്കി ഒരു നോവൽ മാത്രമാണു ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്.അതാകട്ടെ മലയാളി അല്ലാത്ത, എന്നാൽ കയ്യൂർ സമരകാലത്ത് തൊട്ടടുത്ത നീലേശ്വരത്ത് വിദ്യാർത്ഥി ആയിരുന്ന കർണ്ണാടകയിലെ കുളുകുന്തയിൽ ജനിച്ച ‘ശിവറാവു’ആണു രചിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്.അദ്ദേഹത്തിന്റെ തൂലികാനാമമാണ് ‘നിരഞ്ജന’. ‘ചിരസ്മരണ ‘ എന്ന ഈ കൃതി കയ്യൂർ സമരത്തിന്റെ ഒരു സ്വതന്ത്രാഖ്യാനമാണെന്ന് പറയാം.ചരിത്ര വസ്തുതകളാണു ഈ കൃതിയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനം.എന്നാൽ അതിൽ നിന്ന് വേറിട്ടും കഥകാരൻ സഞ്ചരിയ്ക്കുന്നുണ്ട്.കയ്യൂർ രക്തസാക്ഷികളായ നാലുപേരും അതേ പേരിൽ തന്നെ ഈ കഥയിൽ വരുമ്പോൾ ഇതിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങളായ മാഷ്, പ്രഭു എന്നിവർ യഥാക്രമം കെ മാധവനും ഗണപതി കമ്മത്തുമാണു്.

കെ മാധവന്റെ ഒരു അനുസ്മരണക്കുറിപ്പ് ഇതോടൊപ്പം ചേർത്തിട്ടുണ്ട്.അതിൽ എങ്ങനെയാണു കയ്യൂരും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും കർഷകപ്രസ്ഥാനം ഉടലെടുത്തതെന്ന് പറയുന്നു.

സ:കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം നീലേശ്വരത്ത് കർഷക സംഘം കെട്ടിപ്പെടുക്കാനാണു സ: മാധവൻ വരുന്നത്.അതിനൊരു മാർഗമെന്ന നിലയിൽ സ്കൂളിൽ ഹിന്ദി ക്ലാസ് സംഘടിപ്പിക്കുന്നു.അങ്ങനെ ക്ലാസിൽ വരുന്ന കുട്ടികളുമായും അങ്ങനെ കർഷകരുമായും രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾ സംഘടിപ്പിച്ച് പതിയെ പതിയെ അവരിൽ സംഘബോധം വളർത്തുന്നു.അക്കാലത്ത് നീലേശ്വരം രാജാസ് സ്കൂളിൽ വിദ്യാർത്ഥിയായി പഠിച്ചിരുന്ന 'ശിവറാവു' ഈ ഹിന്ദിക്ലാസിൽ ചേർന്നു.അങ്ങനെ പതിയെ പതിറയെ അദ്ദേഹം ഒരു  കമയൂണിസ്റ്റായി മാറുകയാണുണ്ടായത്.അങ്ങനെ കയ്യൂർ സമരത്തെ തൊട്ടടുത്ത് നിന്ന് കണ്ട അദ്ദേഹം പിന്നീട് രണ്ട് തവണ കയ്യൂർ സന്ദർശിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.കേസിലകപ്പെട്ട മംഗലാപുരം ജയിലിൽ കിടന്നിരുന്ന കയ്യൂർ സഖാക്കളെ നിരവധി തവണ അദ്ദേഹം സന്ദർശിക്കുകയും കേസ് നടക്കുമ്പോൾ കോടതിയിൽ സന്നിഹിതനാവുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.കയ്യൂർ സഖാക്കളെ തൂക്കിലേറ്റി പത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണു ഈ നോവൽ രചിക്കപ്പെട്ടത്.
(കാലത്തിനും ചരിത്രത്തിനും സാക്ഷിയായി കയ്യൂരിലെ 'തേജസ്വിനി'എന്ന കാര്യങ്കോട് പുഴ)


കൌമാരം വിട്ടുമാറാത്ത അപ്പു, ചിരുകണ്ടൻ എന്നിമവർ 'മാഷി'നെ കാണാൻ നടത്തുന്ന യാത്രയിലൂടെയാണു കഥ ആരംഭിയ്ക്കുന്നത്.അപ്പുവിന്റേയും ചിരുകണ്ടന്റേയും കുടുംബങ്ങളിലൂടെയും അവരുടെ ജീവിതാവസ്ഥകളിലൂടെയും കഥ മുന്നേറുന്നു.ജന്മിയുടെ കുതന്ത്രങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കൃഷിസ്ഥലം നഷ്ടപ്പെടുന്ന അച്ഛന്റെ ദയനീയാവസ്ഥയാണു ചിരുകണ്ടനെ കൂടുതൽ കൂടുതൽ പ്രസ്ഥാനവുമായി അടുപ്പിക്കുന്നത്.അങ്ങനെ സ്കൂളിൽ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ നടത്തുന്ന 'പത്രപാരായണ കൂട്ടായ്മ'യിലൂടെയാണു കർഷക സംഘത്തിന്റെ സന്ദേശം കയ്യൂരിലാകെ എത്തുന്നത്.അത് പിന്നീട് വളർന്ന് വലുതാകുന്നതും കർഷക സംഘത്തിന്റെ വിളംബരജാഥയുടെ മുന്നിൽ വന്നുപെട്ട സുബ്ബരായൻ എന്ന പോലീസുകാരൻ 'തേജസ്വിനി'യിൽ ചാടി മരിയ്ക്കാനിടയായ സംഭവത്തിനോളം നീളുന്നു.ഇതിനിടയിൽ കഥയിൽ കുഞ്ഞമ്പുവും അബൂബക്കറും കടന്നു വരുന്നുമുണ്ട്..പിന്നീട് നടന്ന കൊടിയ നരനായാട്ടിനുമുന്നിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാനാവാതെ പലരും പിടി കൊടുക്കുന്നു.


കയ്യൂരിന്റെ വീര ചരിത്രം ഒട്ടും ചോർന്നു പോകാതെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ നോവലിസ്റ്റ് വിജയിച്ചിട്ടുണ്ട്.അവസാന നിമിഷം വരെ അവരിൽ ചോർന്നു പോകാതെ നിന്ന ആത്മ വിശ്വ്വാസം ഓരോ വായനക്കാരനും പ്രചോദനമാകും.കയ്യൂരിന്റെ ജീവനാഡിയായി എല്ലാറ്റിനും സാക്ഷിയായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്കോട് പുഴയ്ക്ക് "തേജസ്വിനി' എന്ന മനോഹരമായ നാമകരണമാണു നോവലിൽ നിരഞ്ജന നടത്തിയിരിയ്ക്കുന്നത്.

വിശദാംശങ്ങളിൽ ചരിത്രവുമായി പല വ്യത്യാസങ്ങളും നോവലിൽ ഉണ്ട്.അത് കഥാകൃത്ത് തന്നെ ആമുഖത്തിൽ പറയുന്നുമുണ്ട്.എന്നാൽ കയ്യൂർ സമരത്തിലേക്ക് നയിച്ച സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളേയും അതിനെതിരെ നടന്ന  ചെറുത്തു നിൽപ്പുകളേയും അതിന്റെ അന്ത:സത്ത ഒട്ടും ചോർന്നു പോകാതെ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിരഞ്ജന വിജയിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.

ഈ നോവൽ മലയാളത്തിലേയ്ക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നത് സി രാഘവൻ ആണ്.കണ്ണൂരിലെ 'പുസ്തകഭവൻ'ആണു പ്രസാധകർ.അച്ചടിയും ലേ ഓഊട്ടും മനോഹരമാക്കിയിരിക്കുന്നു.അതുകൊണ്ട് തന്നെ വായനാസുഖം നൽകുന്നതാണ് ഈ പുസ്തകം.

എഴുപതിലേറെ വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയിരിയ്ക്കുന്നു കയ്യൂർ സമരം നടന്നിട്ട്...കൊടിയ യാതനകളും
പീഡനങ്ങളും ഏറ്റു വാങ്ങിയ ഒരു ജനതയുടെ ഉയിർത്തെഴുനേൽപ്പിന്റെ ചരിത്രമാണു കയ്യൂർ പറയുന്നത്.അന്ന് ആ സഖാക്കൾ സ്വപ്നം കണ്ടതിൽ പലതും ഇന്ന് യാഥാർത്ഥ്യമായി.ജന്മിത്വം അവസാനിച്ചു,ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം അവസാനിച്ചു.ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പിൽ വന്നു.എങ്കിലും ഇനിയും നേടാൻ ഒട്ടനവധി ബാക്കി നിൽക്കുന്നു.സാമ്രാജ്യത്വവും ചൂഷണവും പൂർവാധികം ശക്തിയായി നിലനിൽക്കുന്ന ലോകസാഹചര്യങ്ങളിൽ കയ്യൂരിലെ സഖാക്കൾ ഉയർത്തിയ മുദ്രാവാക്യം ഏറ്റു വിളിക്കുകയും അതിനായി പ്രവർത്തിയ്ക്കുയും ചെയ്യേണ്ടത് കാലത്തിന്റെ ആവശ്യമാണു..ആ ചരിത്രം കഥാരൂപേണ പകർന്നു നൽകി നിരഞ്ജനയും തന്റേതായ പങ്കു വഹിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന് നിസംശയം പറയാം.ഓരോ മലയാളിയും ഈ കൃതി വായിച്ചിരിയ്ക്കേണ്ടതാണ്.തങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയല്ലാതെ ജീവിതം ബലികഴിച്ച ഇത്തരം അനേകം ധീരന്മാർ ദാനം നല്കിയതാണ് ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ജീവിതമെന്നത് മറക്കാതിരിയ്ക്കാം !

കൂടുതൽ വായനയ്ക്ക് :കയ്യൂരിന്റെ മാനത്തെ രക്തനക്ഷത്രങ്ങൾ! ( കയ്യൂർ സന്ദർശനത്തിന്റേയും കയ്യൂർ സമരത്തിന്റെയും വിവരണം)

Friday, March 15, 2013

ഷട്ടർ-കള്ളികൾക്കുള്ളിലെ ജീവിതം !

"Think out Of the box" എന്നത് ഒരു മാനേജ്‌മെന്റ് ടെക്നിക് ആണ്..കൃത്യമായ രേഖകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നുള്ള ചിന്തകൾ പലപ്പോളും പ്രശ്നങ്ങളെ പരിഹരിക്കാൻ സഹായിക്കില്ല.ഇത് നിത്യജീവിതത്തിലും ബാധകമാണു."Think and live out of the box"എന്നായി മാറുന്നു.പക്ഷേ എന്നാൽ പലപ്പോളും നമ്മളെല്ലാം സ്വയം സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന കള്ളികൾക്കുള്ളിൽ ജീവിതത്തെ തളച്ചിടുന്നു.ജോയ് മാത്യു "ഷട്ടർ' എന്ന സിനിമയിലും പറയുന്നത് ഇത് തന്നെയാണ്.മധ്യ വർഗ ജീവിതത്തിന്റെ ഇരട്ട മുഖങ്ങളെ കൃത്യമായി ഈ സിനിമ കാണിച്ചു തരുന്നു.

ഗൾഫിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന റഷീദ്( ലാൽ) അവധിക്കാലത്ത് നാട്ടിലെത്തുന്നതിന്റെ ഒരു ഉദ്ദേശ്യം എന്നത് പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മകളുടെ വിവാഹം നടത്തുക എന്നതാണ്.പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മകൾ ചീത്ത കൂട്ടുകെട്ടുകളിൽ പെടുമെന്നും വഴി പിഴച്ച് പോകുമെന്നുമൊക്കെ അയാൾ സംശയിക്കുന്നു.മൊബൈൽ ഉപയോഗിയ്ക്കുന്നതും ആൺ കുട്ടികളോട് സംസാരിക്കുന്നതും കാണുന്നതുമെല്ലാം സംശയ ദൃഷ്ടിയോടെയാണു അയാൾ കാണുന്നത്.കേരളീയ മധ്യവർഗ മൂല്യബോധത്തിൽ നിന്നു കൊണ്ടുള്ള ചിന്തകളാണു അയാൾക്കുള്ളത്

എന്നാൽ സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം ഒത്തുകൂടാനും ഇരുട്ടായാൽ മദ്യ ലഹരിയിൽ ഉല്ലസിക്കാനും ഇയാൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.അവിടെ എല്ലാത്തരം ചർച്ചകളും നടക്കുന്നു.ഡ്രൈവർമാരായ സുഹൃത്തുക്കൾ അവർ യാത്രയിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്ന പല സ്ത്രീകളെയും വർണ്ണിക്കുന്നത് അയാൾ കേൾക്കുന്നെങ്കിലും മുഖത്ത് ഒരു നീരസം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.എന്നാൽ അയാളുടെ അബോധമനസ്സിൽ ഈ വിവരണങ്ങളൊക്കെ സ്വാധീനം ചെലുത്തി എന്നു വേണം കാണാൻ.അങ്ങനെയാണു ഒരു രാത്രിയിൽ വഴിയിൽ കണ്ട സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ( സജിത മഠത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രം) യിൽ ആഗ്രഹം തോന്നുന്നത്.എന്നാൽ  സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഫലമായി അവരോടൊപ്പം  അയാളുടെ തന്നെ വീടിനു മുന്നിലുള്ള സ്വന്തം കെട്ടിടത്തിലെ ഷട്ടറിനുള്ളിൽ രാത്രി കഴിയേണ്ടി വന്നതിനെ തുടർന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന സംഭവങ്ങളാണു സിനിമയ്ക്ക് ആധാരമായിട്ടുള്ളത്.

‘ഷട്ടറി’ൽ സജിത മഠത്തിൽ
മനുഷ്യന്റെ കപടമുഖങ്ങൾ ഓരോന്നായി പിച്ചി ചീന്തുകയാണു ഈ സിനിമയിലൂടെ സംവിധായകൻ ജോയ് മാത്യു ചെയ്യുന്നത്.പുറമേ കപട സദാചാരം പ്രസംഗിക്കുകയും എന്നാൽ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ സാദാ മനുഷ്യനായി മാറുകയും ചെയ്യുന്ന മലയാളി മനസ്സിനെ നന്നായി തുറന്നു കാണിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു ഈ സിനിമയിൽ.സ്വയം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന തടവറകളിൽ മനസ്സിനെ എങ്ങനെ മനുഷ്യൻ കെട്ടിയിടുന്നു എന്നാണു “ഷട്ടർ ‘ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. സ്വന്തം വീടിനു മുന്നിലെ ഷട്ടറിനുള്ളിൽ സ്ത്രീയോടൊപ്പം അകപ്പെടുകയും രക്ഷപെടാൻ മാർഗമില്ലെന്ന അവസ്ഥവരികയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന മാനസിക വിഹ്വലതകളും കുറ്റ ബോധവും മൂലം ആ സ്ത്രീയെ ലൈംഗികമായി ഉപയോഗിക്കാനും അയാൾക്ക് കഴിയുന്നില്ല.വെറും ചപലതയുടെ പുറത്ത്, സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിരന്തരമായ വിവരണങ്ങൾക്ക് വഴിപ്പെട്ട് എടുത്തു ചാടിയതാണു ആ മനുഷ്യൻ.പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ തകർന്നു പോകുന്ന തന്റെ ജീവിതത്തെ അയാൾ മുന്നിൽ കാണുന്നു.ഭീതിയുടെ ലോകം അയാളെ വലയം പ്രാപിയ്ക്കുന്നു.

(സജിത മഠത്തിൽ, ലാൽ)
എന്നാൽ ഷട്ടറിനുള്ളിൽ നിന്ന് എപ്പോളെല്ലം പുറം ലോകം ചെറിയ കിളിവാതിലിലൂടെയോ ചെറു സുഷിരങ്ങളിലൂടെയോ കാണാൻ സാധിക്കുമ്പോൾ അയാൾ തനിക്കു ചുറ്റുമുള്ള ‘യഥാർത്ഥ” ലോകത്തെ കാണുന്നു.തന്നെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ ശരിക്കുള്ള മുഖം അറിയുന്നു.താനില്ലാതെ പോയപ്പോളും വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഭംഗിയായി നോക്കുന്ന ഭാര്യയുടെ വേദന നിറഞ്ഞ മുഖവും സ്നേഹവും അയാൾ അറിയുന്നു. തന്നോട് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ച പലർക്കും അല്ല യഥാർത്ഥ സ്നേഹം ഉള്ളതെന്ന് അയാൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു.”നിങ്ങൾക്കൊരു നല്ല സുഹൃത്തു പോലുമില്ലേ ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ എന്ന്  തങ്കം ( സജിത മഠത്തിൽ) ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.?ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിക്കാം” എന്ന് അവർ പറയുമ്പോൾ  നന്മയും സുഹൃത് ബന്ധങ്ങളും സമൂഹത്തിലെ ഉപരിതലങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല എന്നും യഥാർത്ഥത്തിൽ സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിലുള്ളവരിലാണു അതിന്റെ  ശരിയായ ആത്മാർത്ഥതയിൽ കാണാനാവുക  എന്നും 'ഷട്ടർ ‘ നമ്മെ കാണിച്ചു തരുന്നു.


പ്രമേയാവതരണത്തിലെ വ്യത്യസ്തതയാണു ഈ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത.വളരെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിച്ചിരുക്കുന്ന 'ഷട്ടർ' നിശ്ചയമായും കണ്ടിരിക്കേണ്ട സിനിമയാണു.സാങ്കേതിക നിലവാരം അത്ര ഉന്നതിയിൽ അല്ലെങ്കിലും കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യരായവരെ ബുദ്ധി പൂർവം തെരഞ്ഞെടുത്തതിലൂടെ ഇത് മനോഹരമായ ഒരു കൊച്ചു സിനിമ ആയി മാറുന്നു..മികച്ച രണ്ടാമത്തെ  നടിക്കുള്ള സംസ്ഥാന  അവാർഡ് കരസ്ഥമാക്കിയ സജിത മഠത്തിൽ നായികയായി മനോഹരമായി അഭിനയം കാഴ്ചവച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.ഒരു ലൈംഗികത്തൊഴിലാളിയുടെ ഭാവ ചേഷ്ടകൾ തികച്ചും  തന്മയത്വപൂർണ്ണമായിട്ടാണ് അവർ അവതരിപ്പിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്.സജിതയെക്കൂടാതെ  നായകനായ ലാൽ, വിനയ് ഫോർട്ട്, ശ്രീനിവാസൻ തുടങ്ങി ഏറ്റവും ചെറിയ വേഷങ്ങൾ ചെയ്തവർ വരെ ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു എന്നതാണു ഈ സിനിമയുടെ വിജയം.കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് തികച്ചും അനുയോജ്യരെ താരപദവി കണക്കിലെടുക്കാതെ നടത്തിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണു ഈ സിനിമയെ വേറിട്ടു നിർത്തുന്ന മറ്റൊരു ഘടകം.അവരിലോരോരുത്തരും കാട്ടിയ അഭിനയ മികവ് എടുത്ത് പറയേണ്ടതു തന്നെയാണ്.

ഡിസംബറിൽ ചെന്നെയിലെ അന്താരാഷ്ട്ര ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ ഈ ചിത്രം വന്നിരുന്നുവെങ്കിലും കാണാൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല.അതുകൊണ്ട് തന്നെ തീയേറ്ററിൽ വരുന്നത് കാത്തിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു.അത് വെറുതെ ആയില്ല.“കോഴിക്കോടൻ നന്മ“യുടെ അമിതവത്കരണം ഒഴിച്ചു നിർത്തിയാൽ കണ്ടിരിയ്കേണ്ട മനോഹരമായ ഒരു മികച്ച  ചിത്രം തന്നെയാണു “ഷട്ടർ”.
Don't miss it !

(കടപ്പാട്: ആദ്യ ചിത്രത്തിനു ഗൂഗിളിനോടും മറ്റു രണ്ടു ചിത്രങ്ങൾ തന്നു സഹായിച്ച സുഹൃത്തിനും )

Tuesday, March 12, 2013

ഷാവേസ് വിടപറയുമ്പോൾ... ..


2006 ലെ യു എൻ ജനറൽ അസംബ്ലിയിൽ അന്നത്തെ യു എസ് പ്രസിഡണ്ടായിരുന്ന  ജോർജ്ജ് ബുഷിനെതിരെ ആഞ്ഞടിച്ചു കൊണ്ട് ഹ്യൂഗോ ഷാവേസ് നടത്തിയ പ്രശസ്തമായ പ്രസംഗമാണ് ആദ്യം തന്നെ മനസ്സിലോടിയെത്തുന്നത്.

 “ഇന്നലെ ഇവിടെ ഒരു നരഭോജി വന്നിരുന്നു.അതിന്റെ മണം ഇപ്പോളും ഇവിടെയുണ്ട്..അമേരിക്കൻ പ്രസിഡണ്ടിന്റെ മണമാണ് അത്” എന്ന് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞ ഷാവേസ് “ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡണ്ടിനെ സൾഫർ മണക്കുന്നു” എന്നും കൂടി നട്ടെല്ലുയർത്തി നിന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു.



( യു എൻ ജനറൽ അസംബ്ലിയിൽ ഷാവേസ് നടത്തിയ പ്രസംഗം-കടപ്പാട് യു ട്യൂബിലെ ഈ ഒറിജിനൽ വീഡിയൊ) 

 ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂഡ് ഓയിൽ ശേഖരമാണു വെനിസ്വലയ്ക്ക് ഉള്ളത്.ഇനിയും തുറന്നിട്ടില്ലാത്തെ എണ്ണപ്പാടങ്ങൾ കൂടി വന്നു കഴിയുമ്പോൾ അത് സൌദി അറേബ്യയെ മറികടക്കും..എന്നാൽ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആയിരുന്നിട്ടും 1998 ൽ ഷാവേസ് അധികാരത്തിൽ വരുമ്പോൾ 70 ശതമാനം പേരും ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിച്ചിരുന്ന ഒരു രാജ്യമായിരുന്നു വെനിസ്വല. തികച്ചും ജനാധിപത്യപരമായി അധികാരത്തിൽ വന്ന അദ്ദേഹത്തിനു കടുത്ത വെല്ലുവിളികളാണു നേരിടേണ്ടി വന്നത്.അത് അവസാനം 2002 ലെ അട്ടിമറിയിലേക്ക് വരെ ചെന്നെത്തി.എന്നാൽ ജനങ്ങൾ ഷാവേസിനു അനുകൂലമായി തെരുവിൽ ഇറങ്ങിയതോടെ ആ അട്ടിമറി ശ്രമം പരാജയപ്പെടുകയാണുണ്ടായത്.അതിനു ശേഷം അദ്ദേഹം ആദ്യമായി ചെയ്ത നടപടി രാജ്യത്തെ പ്രധാന എണ്ണക്കമ്പനിയെ ദേശസാൽക്കരിയ്ക്കുക എന്നതാണ്.എന്നിട്ട് അതിൽ നിന്നുള്ള വരുമാനത്തെ സാമൂഹിക സുരക്ഷാ പദ്ധതികൾക്കും ജീവിത നിലവാരം മെച്ചെപ്പെടുത്തുന്നതിനും ഉപയോഗിച്ചു.അതിന്റെ ഒക്കെ ഫലമായി ദാരിദ്യ നിലവാരം 70 ൽ നിന്ന് 20 ശതമാനമായി കുറഞ്ഞു. അതീവ ദരിദ്രരുടെ എണ്ണം 40 % ൽ നിന്ന് 7.3 % ആയി കുറഞ്ഞു.

 ഇത് കൂടാതെ നിരവധി സാമൂഹ്യ സുരക്ഷാ പദ്ധതികൾ, പെൻഷനുകൾ, കുടിവെള്ള പദ്ധതികൾ ,ആരോഗ്യ രംഗത്തെ പദ്ധതികൾ എന്നിവയെല്ലാം നടപ്പിലാക്കുന്നതിൽ ഷാവേസ് മുന്നിട്ട് നിന്നു.അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലത്ത് വെനിസ്വല കൈവരിച്ച മറ്റു ചില പ്രധാന നേട്ടങ്ങൾ ഇവയാണ്
  • ഭക്ഷ്യധാന്യ ഇറക്കുമതി 90% ൽ നിന്ന് 30% ആയി കുറഞ്ഞു
  • കുട്ടികളിലെ പോഷകാഹാരക്കുറവ് 7.7 % ൽ നിന്ന് 3 % ആയി കുറഞ്ഞു
  • ആരോഗ്യ രംഗം മെച്ചെപ്പെടുത്തി ഓരോ 10,000 പേർക്കും 58 ഡോക്ടർമാർ ലഭിക്കുന്ന അവസ്ഥവന്നു.നേരത്തെ ഇത് 18 ആയിരുന്നു
  • രാജ്യത്തെ 96% ജനങ്ങൾക്കും ശുദ്ധജലം ആവശ്യത്തിനു ലഭ്യമാക്കി
  • തൊഴിലില്ലായ്മ 2003 ൽ 16% ആയിരുന്നത് 2012 ആയപ്പോളേക്കും 5% നു അടുത്തായി കുറഞ്ഞു
  • സാ‍ക്ഷരത  97% ൽ
  • അടിസ്ഥാനവിദ്യാഭ്യാസം നേടുന്നവരുടെ ശതമാനം 90 കളിൽ 37-38 ആയിരുന്നത് 2012 ആയപ്പോളേക്കും 73% നും മേൽ എത്തിച്ചേർന്നു
  • 1999 ൽ 5 ലക്ഷം ആൾക്കാർ വിവിധ ക്ഷേമ പെൻഷനുകൾ വാങ്ങിയിരുന്നത് 2012 ആയപ്പോളേക്കും 20 ലക്ഷം പേർക്ക് ക്ഷേമ പെൻഷനുകൾ നടപ്പിലാക്കി
  •  ആരോഗ്യവും വിദ്യാഭ്യാസവും  സൌജന്യമാക്കി.
ഇതിന്റെ എല്ലാം ഫലമായി ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കുറവ് അസമത്വം നിലനിൽക്കുന്ന രാജ്യമായി ചുരുങ്ങിയ കാലയളവിനുള്ളിൽ വെനിസ്വല മാറി.പ്രത്യേകിച്ചും 2002 ലെ അട്ടിമറി ശ്രമങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള 10 വർഷത്തിനുള്ളിലാണു ഈ പ്രധാനനേട്ടങ്ങളെല്ലാം കൈവരിച്ചതെന്നതാണു പ്രധാനം.
 

2012 ഒക്ടോബറിലെ പ്രസിഡണ്ട് തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ എല്ലാ പ്രതിപക്ഷവും ഒന്നിച്ചു നിന്നിട്ടും 55% വോട്ട് നേടി വീണ്ടും അധികാരത്തിൽ അദ്ദേഹം തുടരാൻ സഹായിച്ചത് പാവപ്പെട്ടവർക്കായി അദ്ദേഹം നടപ്പിലാക്കിയ ഇത്തരം  പദ്ധതികളാണ്.

 സ്വന്തം രാജ്യത്തെ ജീവിത നിലവാരം മെച്ചപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ല, മറ്റു ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളെ കൈയയച്ച് സഹായിക്കുക കൂടി ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ഷാവേസ്. ഏതാണ്ട് 36 ബില്യൺ യു എസ് ഡോളറിന്റെ സഹായം വിവിധ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങൾക്കായി അദ്ദേഹം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ രാജ്യങ്ങളുടെ ഒരു കോൺ‌ഫെഡറേഷൻ ഉണ്ടാക്കി അമേരിക്ക ഉയർത്തുന്ന വെല്ലുവിളികൾക്കെതിരെ യോജിച്ചു നിന്ന് പോരാടാൻ അദ്ദേഹത്തിനു സാധിച്ചു.ഐ എം എഫിനും വേൾഡ് ബാങ്കിനും ബദലായി സഹകരണ മേഖലയിൽ “വേൾഡ് ഹുമാനിറ്റേറിയൻ ബാങ്ക്” ( World humanitarian Bank) കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.ഇറാക്കിലെ യുദ്ധത്തിന്റെ പേരിൽ അമേരിക്കയുടെ നയതന്ത്ര പ്രതിനിധിയെ പുറത്താക്കിയ ഷാവേസ് വെസ്റ്റ് ബാങ്കിലെ അതിക്രമങ്ങളുടെ പേരിൽ ഇസ്രായേലുമായുള്ള നയതന്ത്രബന്ധവും വിച്ഛേദിച്ചു. ധീരമായ ഇത്തരം നടപടികൾ അദ്ദേഹത്തെ അമേരിക്കയുടെ കണ്ണിലെ കരടാക്കി മാറ്റി.

ഷാവേസിന്റെ  ഭരണം ഇൻഡ്യക്കും മറക്കാനാവാത്തതാണ്.ഇൻഡ്യ എണ്ണ ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന രാജ്യങ്ങളിൽ മൂന്നാം സ്ഥാനമാണു വെനിസ്വലക്ക് ഉള്ളത്.ഷാവേസ് അധികാരമേൽക്കുമ്പോൾ വെനിസ്വലയിലെ എണ്ണ ഏറ്റവുമധികം കയറ്റുമതി ചെയ്തിരുന്നത് അമേരിക്കയിലേക്കും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലേക്കും ആയിരുന്നെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്ത് ഇൻഡ്യക്കും ചൈനക്കും ക്യൂബക്കും മുൻ‌ഗണന കിട്ടി.ബാരലിനു 4 ഡോളറോളം വിലക്കുറവിലാണു ഇൻഡ്യക്ക് വെനിസ്വല എണ്ണ നൽകിയിരുന്നത്. 

നിയതമായ അർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹം ഒരു പക്ഷേ ഒരു മാർക്സിസ്റ്റ് ആയിരുന്നില്ല,താനൊരു സോഷ്യൽ ഡമോക്രാറ്റ് ആണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്( ഈ അഭിമുഖം കാണുക)നിലവിലുള്ള മുതലാളിത്ത ഭരണ വ്യവസ്ഥിതിയെ പൂർണ്ണമായും അട്ടിമറിക്കുകയുണ്ടായിട്ടില്ല.അതിന്റെ ഫലമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്തും സോഷ്യലിസ്റ്റ് വിരുദ്ധ ശക്തികൾക്ക് ശക്തമായ വെല്ലുവിളി ഉയർത്താൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.അടിസ്ഥാനതലങ്ങളിൽ എത്തിപ്പെടുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ അഭാവം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നും കാണാം.എന്നാൽ ഇതൊക്കെ ആണെങ്കിലും അമേരിക്കൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ പിന്തുണയോടെ നടന്ന 2002 ലെ അട്ടിമറി ശ്രമത്തിനു ശേഷം   സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം നടത്തിയ ചുവടു വയ്പുകൾ ഇന്ന്  ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.സാമ്രാജ്യത്വത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുക മാത്രമല്ല, സ്വന്തം രാജ്യത്ത് ഒരു ബദൽ മാതൃക സൃഷ്ടിച്ച് കാണിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിനു കഴിഞ്ഞു.

ഷാവേസ് വിടപറയുമ്പോൾ സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരെ ധീരമായി പൊരുതിനിന്ന മഹാനായ ഒരു ഇടതുപക്ഷ നേതാ‍വിനെയാണു നഷ്ടമാകുന്നത്.ആ നഷ്ടം പെട്ടെന്ന് നികത്താവില്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തെപ്പോലെയുള്ളവരുടെ പ്രായോഗിക നടപടികൾ നമുക്കെല്ലാവർക്കും ഒരു മാതൃകയാണ് , പോരാട്ട വീഥികളിലെ വെളിച്ചമാണ്!

അഭിവാദനങ്ങൾ ഷാവേസ്..!


കടപ്പാട്: ചിത്രങ്ങൾക്ക് ഗൂഗിൾ

അവലംബം : Venezuelan economic and social performance under Hugo Chavez
2:Hugo Chavez- Death of a socialist
3:Invested in the Chavez Legacy
4: Venezuelan revolution after Chavez- article by Lal khan
5:മറ്റു ലേഖനങ്ങൾ, അഭിമുഖങ്ങൾ

Tuesday, May 1, 2012

കഥ പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് ഹൃദയത്തിലിടം നേടിയ കലാകാരൻ !

 കാഥികൻ വി സാംബശിവൻ....
ഒരു ഏപ്രില്‍ 23 കൂടി വിട വാങ്ങുമ്പോള്‍ ഈ മഹാനായ കലാകാരന്‍ അന്തരിച്ചിട്ട് 16 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയിരിയ്ക്കുന്നു!
ഇരുമ്പിനെ കാന്തം ആകർഷിയ്ക്കുന്നത് പോലെയായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത് ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകൾ മലയാളിയെ ആകർഷിച്ചിരുന്നത്.. 

എത്രയോ രാവുകൾ....!!!ആ കാഥികന്റെ മാസ്മരികതയിൽ ലയിച്ചിരുന്നു പോയിട്ടുണ്ട്..എവിടെയെല്ലാം പോയിരിക്കുന്നു ആ കഥ കേൾക്കാൻ ! സാംബശിവന്റെ കഥ ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ എത്ര ദൂരെയാണെങ്കിലും വണ്ടി പിടിച്ചു പോലും ആൾക്കാർ പോയി സശ്രദ്ധം കേട്ടിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് ഒരു പക്ഷേ വിശ്വസിയ്ക്കാൻ പ്രയാസമായിരിയ്ക്കും.
ഒരു കാലത്ത് ഒരു വർഷം മുൻപ് ബുക്ക് ചെയ്താൽ മാത്രമേ സാംബശിവനെ കിട്ടുമായിരുന്നുള്ളൂ.വർഷാദ്യം തന്നെ പത്രങ്ങളിൽ ആ വർഷത്തെ ബുക്കിംഗിന്റെ വിവരങ്ങൾ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിരുന്നു.മുന്നൂറ്റി അറുപത്തഞ്ച് ദിവസവും പകൽ ഉറങ്ങുകയും രാത്രി ഉണർന്നിരുന്ന് കഥ പറയുകയും ചെയ്തിരുന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു സാംബശിവനെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിശയോക്തി ആവുകയില്ല.ആ കഥകൾ കേൾക്കാൻ ജനം ഒഴുകിയെത്തി .ഷേക്സ്‌പിയറിനേയും, പേൾ എസ് ബക്കിനേയും, ബിമൽ മിത്രയേയും, ടോൾസ്റ്റോയിയെയും,ദസ്ത്‌യ്‌വസ്കിയേയും  ഒക്കെ സാ‍ധാരണക്കാർക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തിയത് ഈ മഹാനായ കലാകാരനാണ് .
’ചപ്ലാം‌കട്ട’യുമായി അരങ്ങിൽ വന്ന് വെറുതെ കഥ പറഞ്ഞു പോകുന്ന “ഹരികഥ”യുടെ സാമ്പ്രദായിക രീതിയിൽ നിന്നു മാറി ഈ കലയെ ജനകീയമാക്കിയത് കെടാമംഗലം സദാനന്ദനും സാംബശിവനുമൊക്കെയാണ്.ഏതു രംഗത്താണെങ്കിലും “ innovation" എന്നൊരു സംഗതി ഉണ്ട്..അത് കൊണ്ടു വരുന്നവർ എന്നും മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ ഒരു പിടി മുന്നിൽ നിൽക്കും.കഥാപ്രസംഗത്തിനു പുതിയ മുഖം നൽകുന്നതിൽ കെടാമംഗലം സദാനന്ദൻ ഒക്കെ മുന്നിൽ നിന്നുവെങ്കിലും അവിടെ നിന്ന് ഒരു കാതം മുന്നോട്ട് പോകാൻ അദ്ദേഹത്തിനു പറ്റിയില്ല.ആ ശൈലി പഴമയിൽ തങ്ങി നിന്നു.അദ്ദേഹത്തിന്റെ “രമണൻ “ എന്ന കഥ ഏതാണ്ട് 3500 സ്റ്റേജുകളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.പക്ഷേ സാംബശിവനാകട്ടെ വിശ്വസാഹിത്യത്തിലെ പല പ്രമുഖ കൃതികൾക്കും കഥാപ്രസംഗ രൂപം നൽകി അവതരിപ്പിച്ചു.അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ ആ കഥയേയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും കേരളീയമായ അല്ലെങ്കിൽ മലയാളികൾക്ക് വേഗത്തിൽ മനസ്സിലാകുന്ന പശ്ചാത്തല രംഗങ്ങൾ ഒരുക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം വിജയിച്ചു.വളരെ ഗഹനമായ കഥകൾ പോലും മലയാളിയുടെ നാവിൻ തുമ്പിൽ തത്തിക്കളിക്കുന്നതു പോലെ പറഞ്ഞു പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം പ്രഗത്ഭനായിരുന്നു. ആ കഥപറച്ചിലിന്റെ രീതി ആൾക്കാരെ പിടിച്ചിരുത്തി.സംഭാഷണങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലെ  വ്യതിരിക്തതയാണു ഏറ്റവും ശ്രദ്ധിയ്ക്കപ്പെട്ടത്.ശബ്ദം മാറ്റിക്കൊണ്ടുള്ള സംഭാഷണരീതികൾ,അതിനൊടോത്തുള്ള അഭിനയം എല്ലാം ജനങ്ങളുടെ കൈയടി ഏറ്റുവാങ്ങി.പാട്ടുകളിലെ വ്യത്യസ്തമായ സംഗീതാത്മകതയും അദ്ദേഹത്തെ മറ്റുള്ള കാഥികരിൽ  നിന്ന് വേറിട്ട് നിർത്തി.
 സാംബശിവൻ അവതരിപ്പിച്ച കഥകൾ നോക്കുക ( കട: വിക്കി)..അവയുടെ വ്യത്യസ്തത കാണുക..പല വിദേശ നോവലുകളിലേയും കഥകളെയും കഥാപാത്രങ്ങളേയും ഏതു സാധാരണക്കാരനായ മലയാളിക്കും പരിചിതനാക്കിയത് അദ്ദേഹമാണു.
  1. ദേവത (1949)
  2. കൊച്ചുസീത (1949)
  3. മഗ്ദലനമറിയം(1950)
  4. വാഴക്കുല,വത്സല(1951)
  5. ഭാരതസ്ത്രീകൾതൻ ഭാവശുദ്ധി (1952)
  6. ആയിഷ(1953)
  7. തറവാടിന്റെ മാ‍നം(1953)
  8. പുത്തങ്കലവും അരിവാളും(1954)
  9. റാണി(1955)
  10. പട്ടുനൂലും വാഴനാരും (1956)
  11. കുടിയൊഴിക്കൽ (1957)
  12. പ്രേമശിൽപ്പി (1958)
  13. താര(1959)
  14. പരീക്ഷണം(1960)
  15. പുള്ളിമാൻ (1961)
  16. ചന്ദനക്കട്ടിൽ(1962)
  17. അനീസ്യ (1963)
  18. ഒഥല്ലൊ (1964)
  19. ആന്റിഗണി(1965)
  20. കാക്കത്തമ്പുരാട്ടി(1966)
  21. മേലങ്കി(1967)
  22. അന്നാക്കരീനിന(1968)
  23. റോമിയൊ & ജൂലിയറ്റ്(1969)
  24. ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് (1970)
  25. ഡൊൺ ശാന്തമായി ഒഴുകുന്നു (1971)
  26. ഹേന (1972)
  27. കുമാരനാശാൻ(1973)
  28. വിലക്കുവാങ്ങാം (1974)
  29. നെല്ലിന്റെ ഗീതം (1975)
  30. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട് (1976)
  31. ഗുരുദേവൻ(1976)
  32. നല്ലഭൂമി(1977)
  33. റയിൻബൊ(1978)
  34. സംക്രാന്തി (1979)
  35. ഗോസ്റ്റ് (1980)
  36. യന്ത്രം (1981)
  37. ക്ലിയൊപാട്ര (1982)
  38. കാരമസൊവ് സഹൊദരന്മാർ (1983)
  39. ദേവലോകം (1984)
  40. പ്രതി (1985)
  41. ദിവ്യതീർത്ഥം (1986)
  42. സനാറ്റ (1986)
  43. ദേശസ്നേഹി (1987)
  44. അർത്ഥം (1988)
  45. വ്യാസനും മാർക്സും (1989)
  46. ലാഭം ലാഭം (1990)
  47. 1857 (1990)
  48. സെഡ് (1991)
  49. കുറ്റവും ശിക്ഷയും (1992)
  50. സിദ്ധാർത്ഥ (1993)
  51. പതിവ്രതയുടെ കാമുകൻ (1994)
  52. ഏഴു നിമിഷങ്ങൾ (1995)
സാംബശിവൻ കഥ പറയുമ്പോൾ ആയിഷയും , നികിതയും ,ബ്രോഡ്‌സ്കിയും, ഒഥല്ലോയും ,ഇയാഗോയും എല്ലാം നമ്മുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നു...നമ്മോടൊപ്പം കരയുന്നു , ചിരിയ്ക്കുന്നു....നമ്മളിലൊരാളായി മാറുന്നു.
ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥാപ്രസംഗം അവസാനം കണ്ടത് 1995 ൽ മുംബൈയിലെ ഡോംബിവലിയിൽ വച്ചാണ്.അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാനകഥയായ “ഏഴു നിമിഷങ്ങൾ” ആയിരുന്നു അന്നവിടെ അവതരിപ്പിച്ചത്.അന്നവിടെ മലയാളികളുടെ ഒരു പ്രവാഹമായിരുന്നു !
1996 ഏപ്രിൽ 23 നു അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു.

കാലം മറയ്ക്കാത്ത ഓർമ്മകൾ !!!

അദ്ദേഹത്തിനു കഥാപ്രസംഗം ഒരു കല മാത്രമായിരുന്നില്ല..ആ രാഷ്ട്രീയം തന്നെ ആയിരുന്നു ആ കഥയും.കെ എസ് എഫിന്റെ ആദ്യ സംസ്ഥാന പ്രസിഡണ്ട് ആയിരുന്ന അദ്ദേഹം പിന്നീട് സി പി ഐ എം അംഗം കൂടിയായിരുന്നു. അദ്ദേഹമാണു അടിയന്തിരാവസ്ഥക്കാലത്ത് കേരളത്തിൽ കലാ രംഗത്തു നിന്ന് ജയിലിൽ പോയ ഒരേ ഒരു മനുഷ്യൻ..അധികാര വർഗത്തെ നിശിതമായി വിമർശിക്കുന്ന “ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട്” എന്ന കഥാപ്രസംഗം  അവതരിപ്പിച്ചതിന്റെ പേരിലായിരുന്നു സാംബശിവൻ ജയിലിൽ പോയത്..കലാസാഹിത്യരംഗങ്ങളിലൂടെ കേരളത്തിൽ ഇടതു പക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് വേരോട്ടമുണ്ടാക്കിയവരിൽ പ്രമുഖ സ്ഥാനമാണു സാംബശിവനുള്ളത്.ഏതു കഥ പറയുമ്പോളും അതിനെ നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുമായി കൂട്ടിയിണക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം വിദഗ്ദ്ധനായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തെ പരിചയമില്ലാത്ത പുതു തലമുറയ്ക്കായും കഥകൾ കേട്ടിട്ടുള്ള പഴയ തലമുറക്കാർക്ക് ഓർമ്മ പുതുക്കാനുമായി ലിയോ ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ  “അന്ന കരനീന” സാംബശിവൻ കഥാപ്രസംഗമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ വീഡിയോയുടെ ഒരു ഭാഗം ഇവിടെ ഇടുന്നു !( കടപ്പാട് ;യു ട്യൂബിൽ ഇത് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്ത ആഷിഷിന്)
മലയാളിയെ ചിരിപ്പിക്കുകയും ചിന്തിപ്പിക്കയും ചെയ്ത ആ മഹാനായ കലാകാരന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുമ്പിൽ ഒരു രക്ത പുഷ്പം സമർപ്പിക്കട്ടെ ..!!!

അനുബന്ധം:: സാംബശിവന്റെ “ സിദ്ധാർത്ഥ” എന്ന കഥാപ്രസംഗത്തിന്റെ ആ വർഷത്തെ ആദ്യ പരിപാടിയുടെ ഉദ്ഘാടനം സ: ഇ എം എസ് നിർവഹിയ്ക്കുന്നതിന്റെ വീഡിയോ ഇവിടെ കാണാം.ഏതെങ്കിലും ഒരു പരിപാടി ഉദ്‌ഘാടനം ചെയ്യുമ്പോൾ വെറുതെ എന്തെങ്കിലും പ്രസംഗിച്ച് പോകുന്നവരിൽ നിന്ന് സ:ഇ എം എസ് എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു എന്ന് നോക്കുക..അതിനായി ഹെർമൻ ഹെസേയുടെ നോവൽ വായിച്ചിട്ടാണു ഇ എം എസ് വരുന്നതും അതിനെ പറ്റി പറയുന്നതും...സാംബശിവന്റെ മറുപടി പ്രസംഗത്തിൽ ഇ എം എസിനെ പറ്റി ചില നല്ല നിരീക്ഷണങ്ങളും നടത്തുന്നുണ്ട്

(ചിത്രത്തിനു കടപ്പാട് ഗൂഗിൾ)

Sunday, December 25, 2011

കിലുക്കിക്കുത്ത് -മുംബൈ കഥകള്‍ (ഭാഗം 4)

മുംബൈയിലെ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതത്തിനിടയിലെ അസ്വാദ്യകരമായ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു മുംബൈ സിറ്റിയിലെ കറക്കം.എത്ര കണ്ടാലും പിന്നെയും എന്തെങ്കിലും കാണാൻ ബാക്കിയുള്ള സിറ്റിയാണു മുംബൈ.അതു മുഴുവൻ ആർക്കെങ്കിലും കണ്ടു തീർക്കാനാവുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.വിദ്യാർത്ഥികൾ എന്നൊരു മുൻ‌തൂക്കം ഞങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്നു.പഠനം എന്നതൊഴികെ പ്രത്യേകം ചുമതലകളൊന്നുമില്ല.മുംബൈയിലെ മലയാളികളിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ജോലി അന്വേഷിച്ച് നാടുവിട്ട് താമസിക്കുന്നവരായിരുന്നു.ഞങ്ങൾക്കാവട്ടെ അവധി ദിനങ്ങളൊക്കെ സിറ്റി കണ്ടു തീർക്കാനും വെറുതെ കറങ്ങാനുമുള്ള അവസരമായിരുന്നു.

മുംബൈയിലെത്തി രണ്ടാം വര്‍ഷമായിരുന്നു എന്നാണു ഓര്‍മ്മ.ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങളെല്ലാവരും കൂടി ചര്‍ച്ച് ഗേറ്റിലുള്ള ഫാഷന്‍ സ്ട്രീറ്റില്‍ പോയി.അതു ശരിക്കും ഫാഷന്റെ ലോകം തന്നെ.ഒരു തെരുവു മുഴുവന്‍ ഫാഷന്‍ വസ്ത്രക്കടകള്‍.ഏതു തരം ഫാഷൻ വസ്ത്രങ്ങളും മിതമായ നിരക്കിൽ വാങ്ങാം.ഞങ്ങളും അവിടെ കുറെ കറങ്ങി നടന്നു.പലരും പലതും വാങ്ങി.ഷോര്‍ട്സ് മുതല്‍ ടീഷര്‍ട്ട് വരെ.ചിലര്‍ കൌബോയി സ്റ്റൈല്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ വാങ്ങി..

( അവരില്‍ ഒന്നു രണ്ടു പേര്‍ വാങ്ങിയ ഷോര്‍ട്സ് വലിപ്പം കുറഞ്ഞു പോയി.ഹോസ്റ്റലില്‍ വന്നു ഇട്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍ ഇറുകിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ട് ചില വിരുതന്മാര്‍ “മുന്നിലുള്ള മുഴ ഷോര്‍ട്‌സ് വാങ്ങിയപ്പോള്‍ ഫ്രീ ആയി കിട്യതാണോ“ എന്ന് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.അതോടെ അവര്‍ അതിടുന്നത് നിര്‍ത്തി)

അങ്ങനെ ഫാഷന്‍ സ്ട്രീറ്റിലെ ഷോപ്പിംഗ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ചര്‍ച്ച് ഗേറ്റ് സ്റ്റേഷനടുത്തേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു.ഷോപ്പിംഗ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ അത്രയധികം പണം ചിലവാക്കി എന്നൊന്നും കരുതേണ്ട.ഒരു ടീ ഷര്‍ട്ട് 20-25 രൂ ആയിരുന്നു വില എന്നു പറയുമ്പോള്‍ ഒരു ഐഡിയ കിട്ടിക്കാണും.അന്ന് മെസ് ഫീസ് മാസം വരുന്നത് പരമാവധി 300 രൂ ആയിരുന്നു.അങ്ങനെ രൂപക്ക് വിലയുള്ള കാലം !പണം ശ്രദ്ധിച്ച് മാത്രം ചിലവാക്കിയിരുന്ന സമയം.
(ചർച്ച്ഗേറ്റിലെ ഫാഷൻ സ്ട്രീറ്റ്)

പെട്ടെന്നാണു ശ്രദ്ധിച്ചത് ! റോഡരുകില്‍ ചെറിയൊരു ആള്‍ക്കൂട്ടം! ആകാംക്ഷയോടെ ഞങ്ങള്‍ ചെന്നു നോക്കി.രണ്ടു മൂന്നു പേരുള്ള ഒരു ചെറിയ സംഘം റോഡരികിൽ ഇരിക്കുന്നു.അവർക്കു ചുറ്റുമാണു ഈ ആൾക്കൂട്ടം.അവരിലെ പ്രധാനി എന്ന് തോന്നിക്കുന്ന ഒരാള്‍ അവിടെ നടുവിലായി ആൾക്കൂട്ടത്തിനു അഭിമുഖമായി ഇരിക്കുന്നു. മറ്റു രണ്ടു പേർ ഇരിക്കുന്ന ആളിനു അഭിമുഖവും ആൾക്കൂട്ടത്തിനു പുറം തിരിഞ്ഞുമാണു ഇരിക്കുന്നത്. പ്രധാനിക്ക് മുന്നില്‍ ഒരു വശം തുറന്ന മൂന്നു ചെറിയ ചതുരപ്പെട്ടികള്‍.തുറന്നിരിക്കുന്ന വശം വച്ച് എന്തോ മൂടി വച്ച് അയാള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറ്റുന്നുണ്ട്.ഹിന്ദിയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്..

‍ “ആവോ ഭായി...ദസ് രഖേഗാ തോ ബീസ്..ബീസ് രഖേഗാ തോ ചാലീസ്” ( വരൂ സഹോദരന്മാരെ, പത്തു വച്ചാൽ ഇരുപത്, ഇരുപത് വച്ചാൽ നാല്പത്..)

ഓ. മനസ്സിലായി.. കിലുക്കിക്കുത്താണു സംഗതി.ചുറ്റില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചിലര്‍ നൂറു രൂപയുടെ നോട്ടുകള്‍ വയ്കുന്നു..അവരില്‍ ചിലര്‍ക്ക് ഇരുനൂറ് അടിക്കുന്നു.കുറെ കണ്ടു നിന്നപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള റജിക്ക് ആവേശമായി.വല്ലാത്ത ആഗ്രഹം.ഒന്നു വച്ചു നോക്കിയാലോ? ഞാനും രമേശും ( നേരത്തെ ഹിജഡ പിടിച്ചവന്‍) എതിര്‍ത്തു.ഇക്കളിക്ക് ഞങ്ങളില്ല എന്നു പറഞ്ഞു.വേറെ രണ്ടു പേര്‍ മൌനം പാലിച്ചു.ഞങ്ങള്‍ക്കെന്തെങ്കിലും പറയാന്‍ കഴിയുന്നതിനു മുന്‍പ് റജി പൊക്കറ്റില്‍ നിന്ന് ഒരു അഞ്ഞൂറു രൂപാ നോട്ടെടുത്ത് കിലുക്കികുത്തുകാരനു കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഒരു സാമ്പിള്‍ എന്ന നിലയില്‍ അയാള്‍ ആദ്യം രൂപ ചതുരപ്പെട്ടികളില്‍ ഒന്നു വച്ചു മൂടി..മറ്റു രണ്ടെണ്ണവും ചേര്‍ത്ത് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും കശക്കി.ഏതിലാണെന്ന് റജിയോട് ചോദിച്ചു..റജി ഒരെണ്ണം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.അയാള്‍ അതു തുറന്നപ്പോള്‍ അതാ അതില്‍ തന്നെ ഉണ്ട് അഞ്ഞൂറ്...

റജിയുടെ മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസം കൂടുതല്‍ ദൃശ്യമായി.

വീണ്ടും അയാള്‍ രൂപയെ പെട്ടി വച്ചു മൂടി.മറ്റു രണ്ടു പെട്ടികളും ചേര്‍ത്ത് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും മാറ്റി കശക്കി.ആ കശക്കല്‍ റജി ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചു.അല്പ സമയത്തെ ഈ പ്രക്രിയയ്ക്ക് ശേഷം തോറ്റവനെപ്പോലെ അയാളുടെ ചോദ്യം

“ കിസ്‌മേം ഹേ ഭായിസാബ്?” ( രൂപ ഏതിലാണെന്ന് പറയൂ ഭായി സാബ്)

റജി വളരെ ആലോചിച്ച് അത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഒരു പെട്ടി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.അയാള്‍ അതു പൊക്കി കാണിച്ചു...ഒരു നിമിഷം റജി തലകറങ്ങിയോ ആവോ? ആ പെട്ടിയുടെ അടിയില്‍ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല..ശൂന്യത മാത്രം..

“ഹാർ ഗയാ ഭായി സാബ്..”

ഒരു ചിരി അവിടെ മുഴങ്ങി ! ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി.

അഞ്ഞൂറു രൂപാ!!ഒന്നരമാസത്തെ മെസ് ഫീ....! ഞങ്ങളെല്ലാവരും പെട്ടെന്ന് മൌനത്തിലാണ്ടു.മരണവീട്ടില്‍ പോയി മടങ്ങുന്നവരെപ്പോലെ തലതാഴ്ത്തി വി ടി സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നു.ആരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.അടുത്ത ട്രയിനിനു കയറി ഹോസ്റ്റലിലേക്ക്...

ഈ നഷ്ടം നികത്താന്‍ കൂടെ വന്നവര്‍ എല്ലാവരും സഹായിക്കണം എന്ന് ഹോസ്റ്റലിലെത്തിയപ്പോൾ റജി പറഞ്ഞു.ഞാനും രമേശും അപ്പോളും ഉറച്ചു നിന്നു.ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവനോട് സഹതാപം തോന്നിയിരുന്നുവെങ്കിലും അതൊരു പോളിസിയുടെ പ്രശ്നമായിരുന്നു.ഇത്തരം കിലുക്കിക്കുത്ത് മാർഗത്തിലൂടെ പണം ഉണ്ടാക്കരുത് എന്നൊരു ചിന്താഗതി.റജിയും അപ്പോളത്തെ ഒരു ആവേശത്തിൽ ചെയ്തതാണ് എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.എങ്കിലും അന്നത്തെ സാഹചര്യങ്ങളിൽ എന്തോ യോജിക്കാനായില്ല. ചിലര്‍ കൊടുത്തു.

അതൊരു വലിയ അനുഭവമായി.അന്ന് കണ്ട ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ അയാളുടെ മുന്നിൽ നോട്ടുകൾ കൊടുത്തിരുന്ന പലരും ഈ മുച്ചീട്ട് കളിക്കാരന്റെ തന്നെ സഹായികൾ ആയിരുന്നു എന്നൊക്കെ പിന്നീടാണു ചിന്തിക്കുന്നത്.അവർ തന്നെ ആദ്യം പണം നൽകും.അവരിൽ പലർക്കും പണം ഇരട്ടിക്കുന്നതായി നമ്മെ കാണിയ്കും.പണം ഇരട്ടിച്ചവർ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കും.വീണ്ടും വയ്ക്കും.വീണ്ടും നേടും.ഇത് കണ്ടു നിൽക്കുന്ന ആരിലും ഒരിയ്ക്കൽ ഒന്നു പരീക്ഷിച്ചാലെന്ത് എന്ന് തോന്നിപ്പോവുക സ്വാഭാവികമാണ്.അത്ര വലിയ ഒരു സ്വാധീന വലയത്തിലാണു നമ്മൾ പെട്ടു പോകുന്നത്.റജിയ്ക്ക് അന്ന് സംഭവിച്ചതും അതു തന്നെയാണ്.ഇത് മുംബൈയുടെ മറ്റൊരു മുഖമാണ്.ജീവിയ്ക്കാൻ വേണ്ടി മനുഷ്യർ കെട്ടുന്ന വേഷങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രം !

ഇന്നും മുംബൈയില്‍ ചര്‍ച്ച് ഗേറ്റ് സ്റ്റേഷന്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഈ സംഭവം ഓര്‍മ്മവരും !റജി ഇന്ന് ഇന്‍‌ഡോനേഷ്യയിലാണ്...രമേശ് ബാംഗ്ലൂരില്‍..അന്നുണ്ടായിരുന്നവരില്‍ ഒരാള്‍ ഇവിടെ ചെന്നൈയില്‍.ഒരാള്‍ ദുബായില്‍..ഒരാള്‍ സ്പെയിനില്‍...പലരും പല വഴിക്കായി. പലരും ജോലികൊണ്ട് ഇഷ്ടം പോലെ പണം ഉണ്ടാകിയിട്ടുണ്ട്.അഞ്ഞൂറു രൂപ ഇന്നത്തെ കണക്കിൽ ഒന്നുമല്ലായിരിക്കാം.എങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിലെ അന്നത്തെ ഭീതി ഇന്നും ഉണ്ടായിരിയ്ക്കുമെന്ന് എനിയ്ക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.പറ്റിയ്ക്കപ്പെടലിലൂടെ പരാജയം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നവന്റെ മാത്രം മനോവികാരം.അത് ഒന്ന് വേറേ തന്നെയാണ് എന്ന് ആ സംഭവം പഠിപ്പിച്ചു തന്നു..

(മുംബൈ കഥകളുടെ മൂന്നാം ഭാഗം വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക - മുംബൈയിലെ അന്നത്തെ ഡിസംബർ 6)

കടപ്പാട്:: ചിത്രത്തിന് ഗൂഗിളിന്.

Sunday, December 11, 2011

ഇവരല്ലേ മാലാഖമാർ ?

കൽക്കത്തയിലെ എ എം ആർ ഐ ആശുപത്രിയിൽ വെള്ളിയാഴ്ച പുലർച്ചെ തീപിടുത്തം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ മലയാളികളായ രമ്യയും വിനീതയും വനിതാവാർഡിൽ ജോലിയിലായിരുന്നു.തീപിടിച്ചതറിഞ്ഞ് രമ്യ നാട്ടിലുള്ള അമ്മയെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് വിവരം പറയുകയും ചെയ്തു.അതിനു ശേഷം അവർ ഇരുവരും രക്ഷാപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുഴുകി.തങ്ങളുടെ വാർഡിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒൻപതിൽ എട്ട് രോഗികളേയും അവർ സുരക്ഷിതമായി താഴെ എത്തിച്ചു. അപകടത്തിൽ ഒടിവ് പറ്റി കിടന്നിരുന്ന ഒൻപതാമത്തെ രോഗിയേയും രക്ഷിക്കാൻ പോയ ഇരുവരും പിന്നെ തിരിച്ചു വന്നില്ല.ഇനിയൊരിക്കലും വരികയുമില്ല.

മരണം കണ്മുമ്പിൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോളും അതിനെ തൃണവൽഗണിച്ച് അവശരായി കിടക്കുന്ന രോഗികളെ രക്ഷിച്ച് തങ്ങളുടെ ജോലിയോട് നൂറു ശതമാനവും ആത്മാർത്ഥത കാട്ടിയ ആ കൊച്ചു മിടുക്കികൾ ആളിപ്പടർന്ന തീനാളങ്ങളിൽ പെട്ട് വീരമൃത്യു വരിച്ചു.തീപിടുത്തമുണ്ടായപ്പോൾ ഡോക്ടർ മാർ വരെ ഓടി രക്ഷപെട്ടു എന്ന ആക്ഷേപം നില നിൽക്കുമ്പോളാണു രമ്യയും വിനീതയും ചെയ്ത കാരുണ്യപ്രവൃത്തിയുടെ മഹത്വമറിയുന്നത്.മരണം മുന്നിൽ വന്നു എന്ന് ഈ കുട്ടികൾ അറിഞ്ഞിരുന്നുവോ ആവോ? എന്തായിരിയ്ക്കും അവസാനരോഗിയെയും രക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾക്കിടെ അഗ്നിക്കിരയാകുമ്പോൾ ഈ കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ചിന്തകൾ? എന്തെല്ലാം മോഹങ്ങൾ, സ്വപ്നങ്ങൾ അവരോടൊപ്പം ഇല്ലാതായി ?

രമ്യയുടേയും വിനീതയുടേയും മരണം ഇരു കുടുംബങ്ങൾക്കും കനത്ത ആഘാതമാണു നൽകിയിരിക്കുന്നതെന്നാണു മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ അറിയാൻ കഴിയുന്നത്.( “ദ ഹിന്ദു’ വിൽ വന്ന വിശദമായ വാർത്തയും ചിത്രവും കാണാൻ ഈ ലിങ്കിൽ ഞെക്കുക)സാമ്പത്തികമായി അതീവ പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന രണ്ടു കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഈ പെൺകുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ താങ്ങും തണലുമായി മാറാമെന്ന് കരുതിയിരുന്നവരാണ്.നഴ്സിംഗ് പഠനത്തിനായി എടുത്ത ലോൺ അടച്ചു തീർക്കുക എന്ന ഉത്തരവാദിത്വവും കൂടി പേറിയാണു ഇത്രയും ദൂരെ അന്യ നാട്ടിൽ അവർ കഷ്ടപ്പെട്ടത്.പക്ഷേ എല്ലാം ആ അഭിശപ്ത നിമിഷങ്ങളിൽ അവസാനിച്ചു...മരണത്തിന്റെ മുഖത്തു ചവിട്ടി നിന്ന് തങ്ങളുടെ ആത്മാർത്ഥതയും അർപ്പണ മനോഭാവവും പ്രകടിപ്പിച്ച ഈ കൊച്ചു സഹോദരിമാരുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം മൌനമാകുന്നു.

രമ്യയുടേയും വിനീതയുടേയും കഥ ഒറ്റപ്പെട്ടതല്ല.നഴ്സിംഗ് രംഗം എന്നത് ലോകമാസകലം മലയാളികളുടെ കുത്തകയെന്നു തന്നെ പറയാം.ഏതു നാട്ടിലും ഏതു സാഹചര്യങ്ങളിലും പെട്ടെന്ന് ഇണങ്ങിച്ചേരുകയും ജോലിയിൽ കാണിക്കുന്ന നിസ്വാർത്ഥ മനോഭാവവുമാണു ഈ രംഗത്ത് മലയാളികൾ ശോഭിയ്ക്കാൻ ഇടയാക്കിയതെന്ന് പറയാം.വ്യക്തിപരമായ ഏതു ജീവിത വിഷമങ്ങൾക്കിടയിലും ചുണ്ടിൽ എപ്പോളും ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ സേവനം ചെയ്യുന്നവരാണു ഈ നഴ്സുമാർ.അവരുടെ യഥാർത്ഥ പ്രതിനിധികളാണു രമ്യയും വിനീതയും.
(The Hindu പ്രസിദ്ധീകരിച്ച വാർത്തയിൽ നിന്ന്)
യഥാർത്ഥ പ്രതിനിധികൾ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് എല്ലാ അർത്ഥത്തിലുമാണ്.ഈ രംഗത്തേക്ക് കടന്നു വരുന്ന ഭൂരിഭാഗം കുട്ടികളും അധികം സാമ്പത്തിക സ്ഥിതിയുള്ള കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നല്ല.മറിച്ച് പലപ്പോളും ഒരു ജോലി സമ്പാദിച്ച് എത്രയും വേഗം കുടുംബത്തിനു ഒരു അത്താണിയാകുക എന്നു കൂടി ആഗ്രഹിച്ചാണു പലരും ഈ വഴിയിൽ എത്തിപ്പെടുന്നത്.കേരളത്തിനു വിദേശനാണ്യം നേടിത്തരുന്നതിൽ ഒരു നല്ല പങ്കും ആതുരശുശ്രൂഷാ രംഗത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നവരാണു.വിദേശത്തു പോവുക എന്നതിനുള്ള ഒരു എളുപ്പ മാർഗം എന്നതും നഴ്സിംഗ് രംഗത്ത് വരാൻ പെൺകുട്ടികളെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണു സംഭവിയ്ക്കുന്നത്? ഇവരിൽ ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും വിദേശങ്ങളിലൊന്നും എത്തിപ്പെടാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം കൂടി വന്നതോടെ പല രാജ്യങ്ങളും ഇത്തരം നിയമനങ്ങൾ തന്നെ നടത്തുന്നില്ല.അവർക്കൊക്കെ ഇൻഡ്യയിൽ തന്നെ ജോലി തേടേണ്ടി വരുന്നു.

എന്നാൽ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ നിയോ ലിബറൽ പോളിസികളുടെ കാലത്ത് സേവന രംഗം എന്നത് മാറി വ്യവസായമായ രണ്ടു മേഖലകളാണു വിദ്യാഭ്യാസവും ആരോഗ്യവും.വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ തൽക്കാലം വിടാം.എന്നാൽ അതിലൊന്നായ നഴ്സിംഗ് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയും ഇന്ന് സ്വാശ്രയ മേഖലയുടെ പിടിയിലാണ്.ആരോഗ്യരംഗമാകട്ടെ “മെഡിക്കൽ ഇൻ‌ഡസ്ട്രി”ആയി മാറിയിരിക്കുന്നു.അപ്പോൽ പിന്നെ ലാഭം മാത്രമായി അതിന്റെ ലക്ഷ്യവും.ലാഭെച്ഛ മാത്രമുള്ള ഏത് രംഗവും ചൂഷണത്തിന്റെ കൂടി രംഗമായി മാറിയിരിയ്ക്കും.അതു തന്നെയാണു ഇന്ന് നഴ്സിംഗ് രംഗത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നവർ അനുഭവിയ്ക്കുന്ന ദുരിതവും.

രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഭേദമില്ലാതെ , സമയ ക്ലിപ്തത ഇല്ലാതെ അവർ ജോലി ചെയ്യുന്നു. എട്ടു മണിക്കൂർ ജോലി എന്നത് ഇവർക്ക് ഇന്നും ഒരു മരീചിക തന്നെ.സ്വകാര്യ മേഖലയിൽ ഏറ്റവുമധികം തൊഴിൽ ചൂഷണത്തിനു വിധേയരാകുന്ന ഒരു വിഭാഗമാണു ഇവർ.ഇൻഡ്യയിലെ ഏത് സ്ഥലത്തുള്ള ആശുപത്രിയിലോ ക്ലിനിക്കിലോ ഒരു മലയാളി നഴ്സിനെ എങ്കിലും കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.കാരുണ്യത്തോടെ രോഗികളോട് ഇടപഴകുമ്പോളും അവരിൽ പലരും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ നെല്ലിപ്പലകയിൽ ആണെന്നത് ആരറിയുന്നു?നമ്മെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ ഹൃദയവേദനകൾ ആരറിയുന്നു?


ചെന്നൈ പോലെ വൻ നഗരങ്ങളിൽ വളരെ പ്രശസ്തമായ ആശുപത്രികളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന പല നഴ്സു മാരേയും നേരിട്ടു പരിചയമുണ്ട്.അവരെല്ലാം ഒരു തരത്തിലല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു തരത്തിൽ ഇത്തരം ചൂഷണത്തിനു വിധേയരാകുന്നു.പ്രശസ്തമായ നിലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഇത്തരം പല ആശുപത്രികളിലും നഴ്സുമാർ ദുരിതക്കയത്തിലാണെന്നതാണു സത്യം.താമസ സൌകര്യങ്ങൾ നൽകുമെന്ന് ആദ്യം പറയും.എന്നാൽ പിന്നീട് നൽകുന്നതോ വളരെ അസൌകര്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ചുറ്റുപാടുകളിലും.ആഹാരം എന്നത് ഏതോ ദാനം നൽകുന്നതു പോലെ.മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ജോലി സമയം.പലപ്പോളും പതിനാറും പതിനെട്ടും മണിക്കൂറുകൾ വരെ ജോലി ഒറ്റയടിക്ക് ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നു.ജോലി സ്ഥലത്ത് ഒന്ന് ഇരിക്കാനുള്ള സൌകര്യം പോലും പലരും നൽകുന്നില്ല.


“മെഡിക്കൽ ടൂറിസം” ഇന്ന് വർദ്ധിച്ചു വരുന്നു.മറ്റു രാജ്യങ്ങളെ വച്ച് നോക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ചികിത്സാ ചിലവുകൾ കുറവാ‍യതുകൊണ്ട് പല എഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ വന്ന് ചികിത്സ തേടുന്നവരുണ്ട്.അങ്ങനെ വരുന്ന വിദേശരോഗികളുടെ മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെടാനുള്ള ചില “ആഹ്ലാദ വസ്തുക്കൾ” കൂടിയാണു ഇന്ന് നമ്മുടെ കൊച്ചു സഹോദരിമാർ.അവരിൽ നിന്നു പലപ്പോളും ഉണ്ടാകേണ്ടി വരുന്ന മോശമായ പെരുമാറ്റവും അപമാനിക്കപ്പെടലും കണ്ണടച്ചു വിടേണ്ട ഗതികേടിലാണു ഇവർ.ഏതാണ്ട് അടിമപ്പണിയ്ക്ക് തുല്യമായ ജോലി എന്ന് പറയാം. എല്ലാറ്റിനും ശേഷമോ എണ്ണിച്ചുട്ട അപ്പം പോലെ ശമ്പളവും..! വിദേശ രാജ്യങ്ങളിൽ ഒഴികെ മറ്റൊരിടത്തും ഇവർക്ക് മാന്യമായ വേതനം ലഭിയ്ക്കുന്നില്ല.

നമ്മുടെ നഴ്സുമാർ അനുഭവിയ്ക്കുന്ന ദുരിതകഥകളുടെ ഈ വീഡിയോ (താഴെ കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്) മറക്കാതെ കാണുക.( ഒറിജിനൽ ലിങ്ക് ഇവിടെ കിട്ടും)



ഇന്നു വരെ ഒരു സംഘടിത പ്രസ്ഥാനവും ഇവർക്കായി ഉണ്ടാകാത്തതെന്ത് എന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അസംതൃപ്തി അണ പൊട്ടി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.ഏതാണ്ട് ഒരു വർഷം മുൻപ് ഡൽഹിയിലും പിന്നീട് കഴിഞ്ഞ മാസം മുംബൈയിലും നഴ്സുമാർ സമര രംഗത്തേക്ക് സ്വയം ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു.കഴിഞ്ഞ മാസം മുംബൈയിൽ ഏഷ്യൻ ഹാർട്ട് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ നമ്മുടെ ഈ സഹോദരിമാർ ജീവിക്കാനായി സമരം ചെയ്തു.അതിന്റെ പേരിൽ ആശുപത്രി അധികൃതരുടെ ഒത്താശയോടെ മഹാരാഷ്ട്രാ പോലീസിന്റെ ക്രൂരമായ അടി വാങ്ങിക്കൂട്ടി.അവസാനം സമരം വിജയിച്ചു.ഇപ്പോളിതാ നമ്മൂടെ സ്വന്തം നാട്ടിലും അവർ സമരമുഖത്തെത്തി കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു.എന്നാൽ ഇത്തരത്തിൽ സമരം ചെയ്യുന്നവരെ അതിക്രൂരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതിയാണു അധികൃതരുടെ ഭാഗത്തു നിന്നുമുണ്ടാകുന്നത്.


(മുംബൈയിലെ എഷ്യൻ ഹാർട്ട് ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ സമരം)


കാരുണ്യത്തിന്റെ നിറകുടമെന്നറിയപ്പെടുന്ന “അമ്മ’യുടെ അമൃതാ അശുപത്രിയിൽ സമരം ചെയ്തവരുടെ മുട്ടു ചിരട്ട തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ചാണു അവർ കാരുണ്യം പ്രകടിപ്പിച്ചത്.സ്വന്തം മക്കളെ തല്ലാൻ ഗുണ്ടകളെ വിടുന്ന ഒരേ ഒരു “അമ്മ” അവർ ആയിരിയ്ക്കും. ലോകം മുഴുവൻ കെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോളും സ്വന്തം ജീവനക്കാർക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള ശമ്പളം കൊടുക്കാൻ അവർ തയ്യാറല്ല.

ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടക്കി കോഴ്സ് പാസാകുന്ന നേഴ്സിന് 1500 രൂപയാണ് അമൃതയിലെ ശമ്പളമെന്ന് നഴ്സസ് യൂണിയൻ നേതാക്കൾ പറയുന്നു. ടിഎ, ഡിഎ ഉള്‍പ്പെടെ 6000 രൂപ. ഇതില്‍നിന്ന് ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള വിഹിതം പിടിച്ചശേഷം കിട്ടുന്നത് നാലായിരത്തോളം രൂപ. മറ്റു ജില്ലകളില്‍നിന്നെല്ലാമുള്ളവര്‍ ഈ തുച്ഛ വേതനത്തില്‍നിന്നു വേണം താമസത്തിനും ഭക്ഷണത്തിനും വിദ്യാഭ്യാസവായ്പയടവിനും പണം കണ്ടെത്താന്‍ . ഇതിനെല്ലാംപുറമെയാണ് ബോണ്ട് വ്യവസ്ഥ. മാനേജ്മെന്റിന് തോന്നുന്ന വ്യവസ്ഥയിലാണ് ബോണ്ട്. എവിടേക്കും എപ്പോള്‍വേണമെങ്കിലും സ്ഥലംമാറ്റാം, ഉപാധികളില്ലാതെ പണിയെടുക്കണം എന്നിങ്ങനെയാണ് വ്യവസ്ഥകള്‍ . രണ്ടു മുതല്‍ മൂന്നുവര്‍ഷംവരെയാണ് ബോണ്ട്. കാലാവധി പൂര്‍ത്തിയാക്കാത്തപക്ഷം 50,000 രൂപവരെ നല്‍കണം. അല്ലാത്തപക്ഷം സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് നല്‍കില്ല. ജോലിഭാരവും മറ്റിടത്തെക്കാള്‍ കൂടുതലാണെന്ന് പരാതിയുണ്ട്.

അമൃതയിലെ ചൂഷണത്തിന്റെ കൂടുതൽ കഥകൾ ഈ ലിങ്കിൽ ഞെക്കി വായിക്കാം.

കൊല്ലത്തെ ശങ്കേഴ്സ് ആശുപത്രിയിൽ സമരത്തിനിടെ ഗർഭിണിയായ ഒരു നഴ്സിനെ ഗുണ്ടകൾ മർദ്ദിക്കുന്ന വീഡിയോ ചില ചാനലുകാർ കാണിച്ചത് മുല്ലപ്പെരിയാറിൽ മുങ്ങിപ്പോയി.നമ്മുടെ സമൂഹ മന:സാക്ഷിയെ കാലത്തോളം വേട്ടയാടപ്പെടേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു ദൃശ്യമായിരുന്നു അത്. ആ വീഡിയോ താഴെ കാണാം


(ഒറിജിനൽ ലിങ്ക് ഇവിടെ കാണാം)


ഇങ്ങനെ അത്യന്തം ദുരിതപൂർണ്ണമായ ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിലാണു ഈ നഴ്സുമാർ ജോലി ചെയ്യുന്നത്.കേരളത്തിനു വെളിയിൽ ഏജന്റുമാരാലും ഇവർ കബളിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.ബോണ്ട് വ്യവസ്ഥയും സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ വാങ്ങി വയ്ക്കുന്നതും ഗുരുതരമായ സാമൂഹ്യപ്രശ്നമാണെന്നാണു കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഈ വിഷയത്തിൽ അഭിപ്രായപ്രകടനം നടത്തിയ സുപ്രീം കോടതി പറഞ്ഞത്.നഴ്സുമാരുടെ പ്രശ്നങ്ങളിൽ എന്തു ചെയ്യാനാവുമെന്ന് പരിശോധിക്കാൻ കോടതി കേന്ദ്ര സംസ്ഥാന സർക്കാരുകളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും കടുത്ത പോരാട്ടം തന്നെ ഈ രംഗത്ത് നടത്തേണ്ടി വരുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു.അത് ഏറ്റെടുക്കാൻ കേരളത്തിലേയും ഇൻഡ്യയിലേയും ഇടതു പക്ഷപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ മുന്നോട്ട് വരണമെന്നാണു എനിക്ക് അഭ്യർത്ഥിക്കാനുള്ളത്.ഇടതു പക്ഷത്തിനു മാത്രമേ അതേറ്റെടുക്കാൻ സാധിക്കൂ.ചരിത്രപരമായ ആ കടമ അവർ നിർവഹിയ്ക്കും എന്ന് എനിക്ക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്.കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഈ വിഷയം നമ്മുടെ എം പി ഡോ. ടി എൻ സീമയുമായി സംസാരിക്കുമ്പോൾ ജനാധിപത്യ മഹിളാ അസോസിയേഷൻ ഈ വിഷയം ഗൌരവമായി എടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.അതുപോലെ പാർലിമെന്റു വഴി കേന്ദ്ര സർക്കാരിൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തി ഈ രംഗത്ത് ആവശ്യമായ നിയമ നിർമ്മാണം നടപ്പിലാക്കാനും ഇടതു പക്ഷം ശ്രമിയ്ക്കുന്നുണ്ട് എന്നറിയാൻ സാധിച്ചതും ആശാവഹമാണ്.

അസംഘടിത മേഖലയിൽ അടിമകളെപ്പോലെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഈ സഹോദരിമാരുടെ സമരം ലോകത്തെവിടെയും വിജയിപ്പിക്കേണ്ടത് ഒരിക്കലെങ്കിലും ആശുപത്രിയിൽ പോയിട്ടുള്ള നമ്മളേവരുടേയും കടമയാണു..ഉത്തരവാദിത്വമാണ്, എന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു.സമര രംഗത്തുള്ളവർക്ക് പോരാട്ട വീഥിയിൽ എല്ലാ വിജയങ്ങളും ഞാൻ ആശംസിയ്ക്കുന്നു.

അനുബന്ധം::(1)ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റൊരു വീഡിയോ.”അമൃതയിലെ കരുണയും സമരവും” റിപ്പോർട്ടർ ചാനൽ അവതരിപ്പിച്ച പരിപാടി ഈ ലിങ്കിൽ ഞെക്കി കാണാം.

(2) ഈ വിഷയത്തിൽ ഡോ.ബി ഇൿബാൽ എഴുതിയ ലേഖനം : വെള്ള വസന്തത്തിന്റെ കാഹളം മുഴങ്ങുന്നു.

(3) മുംബൈയിലെ നഴ്സസ് സമരത്തെക്കുറിച്ച് പ്രീതി ശേഖർ എഴുതിയ ലേഖനം:മുംബൈയിലെ നഴ്സിംഗ് സമരം തകർത്തതാര്?

( കടപ്പാട് : ചിത്രങ്ങൾക്ക് ഫേസ്‌ബുക്ക്, ഗൂഗിൾ..വീഡിയോകൾ : യു ട്യൂബ്)